De geschiedenis van Zuid-Afrika
De menselijke geschiedenis van Zuid-Afrika begint al erg vroeg; meer dan drie miloen jaar geleden werd Zuid-Afrika bewoond door de eerste voorlopers van de mens. Hun gefossiliseerde overblijfselen zijn gevonden in de grotten nabij Sterkfontein. Vele jaren later (duizenden jaren geleden) werd Zuid-Afrika met name bevolkt door de Bantu-nomadenvolkeren. Zij werden gedwongen zuidwaarts te trekken door de sterk toenemende verdroging van de Sahara-woestijn 6000 jaar geleden. Er is bewijs gevonden dat deze volkeren handel dreven met de Arabieren en Chinezen.
De historische verbintenis tussen Nederland en Zuid-Afrika begint in 1652, met de landing van Jan van Riebeeck en zijn 90 manschappen. Zij waren geland met als doel een handelspost en doorvoerhaven aan te leggen voor de Nederlandse VOC-vloot. Met het komen en gaan van de schepen bleven er echter steeds meer mensen achter en langzaam maar zeker nam de Europese bevolking in getale toe. In 1662 woonden er 250 mensen in de nederzetting, die langzaam maar zeker uitbreidde. In de vroege 18e eeuw gingen de eerste onafhankelijke trekboeren het land in om zich te vestigen. Door de moeilijke omstandigheden eindigden veel lokale inwoners als werknemers voor de nieuwe blanke kolonisator. Deze boeren en hun nageslacht begonnen hun band met Europa te verliezen en er begon een Afrikaanse nationale identiteit te ontstaan.
De boeren
Met het uitbannen van de slavernij in 1824 vertrokken 12.000 boeren uit onvrede naar het noorden. Het resultaat van deze grote trek was een tweetal onafhankelijk boerenstaten: de centrale oranje vrijstaat en de Zuid-Afrikaanse republiek (transvaal) in het noorden. Met de ontdekking van grote hoeveelheden goud en diamant in Zuid-Afrika ontstond er een conflict tussen de vrijgevochten boeren en de inmiddels Engelse kolonisator. Dit resulteerde in een tweetal oorlogen, de eerste en tweede Boerenoorlog. De Engelsen wonnen in 1902 (de vrede van Vereeniging) en Zuid-Afrika werd een kolonie onder Engels bewind. Wat hierop volgde is bekend: de blanke minderheid nam het gezag op zich en de zwarte meerderheid werd bij wet onderdrukt. De zogenaamde 'apartheid' werd onder leiding van de door de blanken verkozen premiers Strijdom en Verwoerd. Deze laatste weekte Zuid-Afrika tevens los van de Britse kroon en isoleerde dankzij zijn racistische beleid het land van de buitenwereld.
Apartheid
De steeds stricter wordende wetten en oneerlijke behandeling van de 'gekleurde' bevolking van Zuid-Afrika leidde uiteindeljik tot gewelddadige opstanden. Het toenmalig illegale Afrikaans Nationaal Congres (ANC) van Nelson Mandela organiseerde stakingen, protesten en sabotage-acties. Deze laatste acties leidden ertoe dat in 1963 de leiding van het ANC werd opgepakt en tot levenslang werd veroordeeld. De apartheid duurde tot 1990, toen premier De Klerk het verbod op de oppositiebewegingen ophief. Op 11 februari werd na 27 jaar ANC-boegbeeld en later Nobelprijswinnaar Nelson Mandela vrijgelaten uit de gevangenis van Robbeneiland. In 1994 werd hij, bij de eerste eerlijke verkiezingen in het land, verkozen tot president van Zuid-Afrika. De Klerk werd zijn rechterhand, als toonbeeld voor een nieuw gelijk Zuid-Afrika. De regeringsperiode van Mandela stond in het teken van de succesvolle overgang van het gescheiden sociale stelsel naar een open en eerlijke samenleving.
De hierboven beschreven geschiedenis van Zuid-Afrika is een beknopte versie van een Engelse geschiedsbeschrijving die te vinden is op South-Africa.net.